كيائى ( 1296 ) زين الدّين كيائىنژاد ، كه در شعر گاهى از تخلص كيائى استفاده مىكند ، در سال 1296 هجرى شمسى در يكى از روستاهاى طالقان از مادر زاد ، علوم مقدماتى را در همان طالقان به پايان رسانيد و چون در خانواده‌اى روحانى پرورش يافته بود ، به تحصيل در رشتهء علوم قديمه گرايش پيدا كرد . از اين روى ، براى ادامهء تحصيل رهسپار تهران شد و در دانشكدهء معقول و منقول به تحصيل پرداخت و موفق به دريافت ليسانس شد . ازآن‌پس در رشتهء حقوق به تحصيل ادامه داد و از دانشكدهء حقوق فارغ التحصيل شد ، بنابراين در دو رشتهء معقول و حقوق ليسانس گرفت ، آنگاه به استخدام دولت درآمد و در مشاغل متعددى انجام‌وظيفه كرد و در سالهاى آخر خدمت خود در سمت مشاور حقوقى وزارت دارايى به كار اشتغال ورزيد و سرانجام بازنشسته گرديد . كيائىنژاد دانشمندى والامقام و شاعرى تواناست ، اما كمتر به شاعرى شهرت يافته ، زيرا از تظاهر به شعر و شاعرى همواره خوددارى كرده است . نگارنده وقتى ترجمهء " المنقذ من الضلال " غزالى را كه از آثار اوست مطالعه مىكردم ، به چند قطعه شعر از او برخوردم كه نشان از توانايى او در شعر مىكرد . لذا درصدد برآمدم از اين شاعر يادى كرده باشم ، اما آنچه دربارهء شعر او مىتوان گفت اين است كه در مضامين شعرش همه جا روح يأس و بدبينى سايه افكنده است ، ولى هيچ‌گاه از ارزش شعرش نمىكاهد . كيائىنژاد كه اوقاتش بيشتر مصرف مطالعه و ترجمه و تأليف مىگذرد ، تاكنون آثارى چند از خود به جاى گذاشته است : 1 - اعترافات ( ترجمه المنقذ من الضلال غزالى ) ، 2 - تأثير زمان و مكان در قوانين ( ترجمه ) ، 3 - بقاء روح پس از مرگ ( تأليف خواجه نصير طوسى ) ، 4 - رسالهء لدنيه ( تأليف غزالى ) ، 5 - اشك و لبخند ، 6 - قطعاتى از نويسندهء